Hayat gördüğümüz kadar tatlı olsaydı, insanlar ölümü bir hayal gibi görmezdi. Sevgi bir gül dalında öylesine durabilseydi, sevmeyi gönüle değil, ağlayan gözlere sorardım. Sevdadan başımda ılık rüzgarların estiği, bir Ağustos'ta kaybettim onu. El bile sallayamadım ardından. Biz istememiştik ayrılığı. Volkanlar patlamıştı, çığlıklar kopuyordu içimizde, durdurmak imkansızdı kanayan yürekleri. Seviyorduk; ilk defa karşı karşıya gelmiştik ayrılıkla. Mahsun bakışlarla yapayalnız kalmış ağlamıştık. Ayrılık acımadan geldi üstümüze soluk soluğaydık içimizdeki aşkla biz... Sonu gelmeyen yalvarışlarla hırçınlaşıp sataştık dünyaya. Ama olmadı, yine yenildik. İşte o günden bu güne kan ağladı içim. Neden mi...? Çünkü seviyorduk.

İşte bunlar insan hayatının parayla satın alınamayacak tek değerleri. Sevmelerin sonu yok. Ayrılık ve acıları da bazen hayatın tuzu-biberi, kabullendiğimiz bir gerçektir. Belki ben öyle düşünüyorum yinede yüreğimdeki herşeyi okuyucularımla paylaşmak istedim